Zomme

" Tomorow is waiting for your smile "
ผมมองประโยคที่มาลินส่งมาให้ และได้แต่ไถ่ถามตัวเองวนเวียนไปมาว่า..
เมื่อไหร่..วันพรุ่งนี้ของผมจะมาถึง

ยิ้มนะยิ้ม ยิ้มให้กับโลก
แม้คนจะโศก แม้โลกจะเศร้า...
ยิ้มยังมีอยู่ แม้จะไม่มีคำว่าเรา
แค่เธอยิ้มเบาเบา ฉันก็เชื่อว่าเรื่องเศร้าจะหายไป

มันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ผมไม่ได้ยิ้มให้กับผู้คนที่พบปะ
ผมลืมวิธีการยิ้มไปเนิ่นนานจนจำไม่ได้ว่าได้ยิ้มครั้งล่าสุดเมื่อไหร่
และใครคือคนที่ผมยิ้มให้เป็นคนสุดท้าย

กระจกตรงหน้าส่องให้เห็นใบหน้าที่ว่างเปล่าของผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่ง
เขามีดวงตากลมโตสีดำสนิท ผมเผ้ายุ่งเหยิง แววตาไร้ความรู้สึก
ใบหน้าราบเรียบไร้หนวดเครา ทำให้ใบหน้าดูขาวซีดราวกับกระดาษเปล่า
อาจเพราะไม่เคยถูกแดด..
อากาศเย็น ๆ จากเครื่องปรับอากาศแทรกซึมเข้ากับร่างกายเขา
จนราวกับเป็นหนึ่งในอวัยวะนั้น
ผมค่อนข้างเกลียดผู้ชายตรงหน้าคนนี้

ผมไม่สามารถปฏิเสธความราบเรียบ
ไม่ว่าจะเป็นจากหน้าตาหรือการดำเนินชีวิตที่เกิดขึ้นในแต่ละวันได้เลย
ผมไม่โทษโชคชะตาที่ทำให้ผมเป็นอย่างนี้
นั่นเพราะผมได้เลือกความราบเรียบที่ผ่านเข้ามานั้นเอง
หรือจริง ๆ แล้วผมอาจไม่ได้เลือกเพียงแต่ปล่อยให้มันเดินผ่านเข้ามาเองก็เท่านั้น
แต่อย่างน้อยสิ่งหนึ่งที่สร้างสีสันและพอจะชดเชยความว่างเปล่านั้นได้อาจคือเพื่อน

ผมไม่ได้ยินคำนี้มานานแค่ไหนแล้ว
อาจตั้งแต่วันที่มาลินหายไป

" มาลิน " คือเพื่อนเพียงคนเดียวที่ผมเรียกได้เต็มปาก
ผมสามารถบอกเล่าเรื่องราวต่าง ๆ กับเธอได้
โดยไม่ต้องกังวลว่าเรื่องเหล่านั้นจะถูกส่งถึงใครหรือไม่
มันอาจเป็นเหมือนการสารภาพบาปหรืออะไรสักอย่าง
ที่เมื่อผมบอกเธอแล้ว เรื่องราวเหล่านั้นก็จะสูญหายไปเหมือนตกหลุมดำที่ลึกสุดลึก

ครั้งหนึ่งหลังจากที่ผมเล่าเรื่องครอบครัว เล่าเรื่องคนที่ผมแอบชอบให้เธอฟัง
มาลินมองหน้าผมและถามผมอย่างไม่เข้าใจ..

" ทำไมเธอไม่ยอมบอกคนพวกนั้นล่ะว่า..เธอรักพวกเขามากแค่ไหน
ทำไมคนเราต้องรอให้ความสูญเสียเกิดขึ้นก่อน จึงเริ่มตระหนักถึงคุณค่า "

" การบอกใครตามความรู้สึกทุกอย่าง ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ นะมาลิน "
จำได้ว่าผมบอกเธอไปอย่างนั้น หลังจากนั้นเราก็คุยประเด็นอื่นๆ ต่อไป

ความสัมพันธ์อาจเป็นสิ่งหนึ่งที่เชื่อมโยงความแตกต่างของเราสองคนเข้าด้วยกัน
ผมต่างกับมาลินเหมือนสีขาวกับสีดำ
ผมมักจะจมอยู่กับตัวเอง ส่วนมาลินมักจะมองเห็นโลกที่สดใสบริสุทธิ์
และเมื่อเราสองคนมาอยู่ด้วยกัน
สีสองสีก็จะผสมผสานกันกลายเป็นสีเทา
ที่ดูไม่มืดและไม่สว่างไสวเกินไปนัก

มาลินมักจะเข้ามานั่งเล่นรอผมอยู่ก่อนแล้วทุกครั้งที่ผมกลับมาที่ห้องหลังเลิกงาน
เธอจะนั่งอยู่เก้าอี้ไม้มุมเดิมและอยู่นั่งคุยกับผมจนดึกดื่น ก่อนที่จะหายตัวไปอย่างลึกลับ
เธออยู่เป็นเพื่อนผมทุกวันไม่ว่าจะเป็นวันที่อากาศร้อนอบอ้าวหรือวันที่ฝนตกหนัก
มาลินจะนั่งรออยู่ก่อนอย่างสงบ และน่าสงสัย
แต่ผมก็ไม่ติดใจจะถามอะไร

" อิฐ "
" อะไร ? "
" ยิ้มหน่อยสิ " เธอยิ้มให้ผม ซึ่งนั่นก็เป็นบุคลิกของเธออยู่แล้ว
" ทำไม "
" เราเคยเห็นเวลาเธอเผลอยิ้มออกมา ดูน่ารักดี "
" เรายิ้มไม่เป็น "
" ไม่จริงหรอกเราเคยเห็น ยิ้มบ่อย ๆ นะ " ผมจำไม่ได้ว่าวันนั้นผมยิ้มให้มาลินหรือเปล่า

ผมพักความคิดเอาไว้และละสายตาออกไปภายนอก พบว่าฝนกำลังตก...
ผมนอนฟังเสียงฝนตกลงมาเป็นระยะ เสียงฝนกระทบหลังคาดังขึ้น ดังขึ้น
แล้วค่อย ๆ แผ่วลง เหมือนอยู่ไกล
หลังจากนั้นไม่นานนัก ข้างนอกหลงเหลือเพียงความเปียกชื้น

ผมใช้เมจิกสีดำกากบาทวันที่ในปฏิทินที่ผ่านไปอีกหนึ่งวัน
ถ้านับดูแล้วมันเป็นวันที่ 47 ที่มาลินไม่มานั่งรอผมเหมือนเคย
เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง...

" อิฐ ทานข้าวได้แล้วลูก จะได้ทานยา " แม่เดินเข้ามาพร้อมกับถาดอาหารเหมือนทุกวัน
แม่เดินมานั่งตรงเก้าอี้ในห้องช้าๆ

" วันนี้นึกอะไรออกบ้างไหมลูก "
แม่พยายามสอบถามอาการด้วยคำถามซ้ำซากจนผมจำได้ขึ้นใจ

"แม่ครับ แม่รู้จักมาลินใช่ไหม แม่รู้ไหมครับว่า..เธอหายไปไหน " ผมถามแม่อย่างเคย

แม่ไม่ตอบอะไร ได้แต่มองผมนิ่ง ๆ พร้อมด้วยแววตาที่เศร้าที่สุดในชีวิต (ในความรู้สึกผม )
แม่อาจจะเบื่อหน่ายที่จะตอบคำถามเดิมๆ ทุกวันราวกับกำลังดูหนังฉายฉากเดิมซ้ำไปซ้ำมา

" อิฐ มาลินไม่มีตัวตนนะ แม่ไม่รู้จริง ๆ ว่ามาลินเป็นใคร ทานยาเถอะลูก "
แม่พูดแล้วเดินออกไปจากห้อง ผมรู้สึกเหมือนคนหมดแรงจึงเดินกลับไปที่เตียงนอนตามเดิม

ถ้าไม่มีมาลินแล้ว จะมีข้อความของเธอได้อย่างไร ?
ผมกดหาข้อความนั้นอีกครั้งในโทรศัพท์ทว่า..พบเพียงความว่างเปล่า

ผมได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบาตรงผนังห้องอีกครั้ง...

ยิ้มนะยิ้ม ยิ้มให้กับโลก
แม้คนจะโศก แม้โลกจะเศร้า...
ยิ้มยังมีอยู่ แม้จะไม่มีคำว่าเรา
แค่เธอยิ้มเบาเบา ฉันก็เชื่อว่าเรื่องเศร้าจะหายไป

มาลิน...แม้จะไม่ได้พบคุณอีก แต่วันนี้ผมจะยิ้มให้คุณ

Inspiration : Pew's sms
Written by : Zomme

edit @ 2005/09/18 07:44:47