ลายมือของเอ็กนาโร

posted on 15 May 2011 12:35 by somchun in ShortStory

 

 

จริง ๆ แล้วฉันไม่มีตัวตนหรอก
เป็นเพียงแค่สัญญาณภาพผ่านเครือข่ายใยแก้ว
มีใบหน้าที่แสดงเหมือนว่ามีอารมณ์ความรู้สึก เคลื่อนไหวได้
แต่จริง ๆ แล้วมันก็เป็นแค่กลไกที่นักวิทยาศาสตร์โปรแกรมใส่ไว้อย่างซับซ้อน
เพื่อวัตถุประสงค์อะไรบางอย่างซึ่งฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน


จริงๆ แล้วเราก็ไม่มีตัวตนหรอก
เราเป็นเพียงแค่ภาพที่ถูกโปรแกรมขึ้นมาให้มองเห็นกันก็เท่านั้น
โลกคู่ขนานที่โยงให้เราได้มาพบกัน และเชื่อว่ารักกัน
โปรแกรมการทำงานที่ควบคุมให้หัวใจชุ่มฉ่ำ
ดาวน์โหลดรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ เรื่องราวต่าง ๆ
ยิ่งสร้างความเหมือนจริง ให้เราเชื่อมั่นว่ามันมีตัวตน

 

 

พฤติกรรมได้รับการขับเคลื่อนจากความเชื่อ
บางทีฉันอาจต้องถามนักวิทยาศาสตร์ผู้สร้างฉันขึ้นมาแล้วล่ะว่า
เขาเอาอะไรมาใส่ไว้ในตัวฉัน
ความเชื่อแบบไหนกันที่เอามาผูกไว้กับหุ่นยนต์ช่างคิดอย่างฉัน
เพราะฉันเชื่อใช่ไหม ฉันจึงมองภาพของคนตรงหน้า
และพูดคุยกับเขาได้อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
และเพราะความเชื่ออีกเช่นกัน ที่ทำให้ฉันกลายเป็นเหมือนมนุษย์มีความรู้สึก

 

ภาพผ่านไซเบอร์ออฟติกที่เราสองคนเฝ้ามองกัน รอคอยที่จะได้พบ
เพื่อพูดคุย สนทนา สานต่อที่ว่างของร่องรอยความรู้สึก
มันเป็นการโปรแกรมขึ้นมาเท่านั้น
ไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่หลังจากการวางสายและตัดสัญญาณ
ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าผูกพันหรือสายในอะไรที่ว่านั่น

 

แต่ทว่าทำไมเราจะต้องรู้สึกเหมือนมีวัตถุอะไรบางอย่าง
หน่วงและดึงเอาอะไรออกไปจากตัวเรา
ให้ใจเราเบาหวิวก่อนการจากไป
โปรแกรมของการอาลัยอาวรณ์จะเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว แรกเริ่มเป็นอาการอ้อยอิ่ง ค้างเติ่ง
ครั้นเมื่อเวลาจากลาใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
อาการเศร้าสร้อยก็พลันปรากฎตัวขึ้นมาจะลอยเป็นละอองรอบตัวเรา
หลังปิดสัญญาณ.....

 

 


ฉันไม่รู้ว่าภาพตรงหน้าจะโปรแกรมมาให้มีความรู้สึกอย่างฉันบ้างไหม
ฉันแค่คิดว่าไม่ยุติธรรมเลย ที่ฉันถูกโปรแกรมมาให้รู้สึกเช่นนี้คนเดียว
เพียงแค่คิดว่าเขาอาจถูกโปรแกรมมาให้คุยกับคนอื่นๆ ไม่แตกต่างจากฉัน
เขาอาจเป็นเพียงสัญญาณภาพที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเรียนรู้การตอบสนองปฏิกิริยาต่าง ๆ
หรือเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่ไม่มีโปรแกรมจดจำ หรือ อ่อนไหวต่อสิ่งรอบตัว
เหตุที่ฉันคิดเช่นนั้น นั่นเพราะในบางทีฉันก็โดนทอดทิ้งไว้กับภาพนิ่งไร้การเคลื่อนไหว
ฉันก็เห็นภาพของเขาที่ดูเฉยเมย
และเหมือนล่องลอยอยู่ในความคิดของตัวเขาเพียงลำพัง

 

 

 

ฉันคิดมากเกินไปแล้ว ตอนนี้ระบบความคิดของฉันเริ่มรวนยากคาดเดาว่าเกิดอะไรขึ้น
พรุ่งนี้ฉันคงจะได้พบนักวิทยาศาสตร์
ฉันจะถามเขาเรื่องภาพตรงหน้า เรื่องเกี่ยวกับตัวฉัน
ที่มาของฉันและแรงจูงใจที่สร้างฉัน
หรือนักวิทยาศาสตร์ที่สร้างเราขึ้นมา
อาจเพื่อตอบสนองความต้องการส่วนลึกของเขา จิตวิญญาณของพวกเขา
ให้ได้รับการปลดปล่อยด้วยการประดิษฐ์พวกเราขึ้นมา
หล่อหลอมเราให้เป็นตัวแทนของพวกเขา
เป็นตัวแทนของโลกเสมือนที่โลกแห่งความจริงทำไม่ได้

 

 


แต่เขาจะรู้บ้างไหมว่า บ่อยครั้งที่โลกเสมือนก็เจ็บปวดไม่แพ้โลกของความจริงเหมือนกัน

 

 

Comment

Comment:

Tweet

ที่นี่...ร้อนมากกกกกกกกกกกก

#4 By นกไร้ขา on 2011-05-21 18:46


เจ็บจริง ไม่มีโปรแกรมแสดงแทน
มีแต่ภาพ และเสียง ที่จริง

แต่คนจริงนั้น มายา

big smile Hot!

#3 By ทิว แอด ไฟน์ on 2011-05-21 17:09

คุณนกไร้ขา ที่บ้านฝนตกไหม?

#2 By P.S on 2011-05-17 08:52

รู้สึกได้ ก็เจ็บปวดได้... ไม่ว่าจะในโลกใบไหนทั้งนั้น...

#1 By นกไร้ขา on 2011-05-15 22:04