Zomme

เธอเป็นเด็กเงียบ ๆ ดูเหงา ๆ
และก็ดูเหมือนว่า
เธอเดินตามฉันมาได้สักระยะหนึ่งแล้ว
อาจเพราะว่าแรงดึงดูดหรืออะไรสักอย่าง
ที่ทำให้ห้องสมุดในวันนี้กลายเป็นจุดเริ่มต้น
ของการได้คุยกันมากขึ้น

เธอชอบอ่านหนังสือทุกประเภท
ไม่เกี่ยงว่าเป็นแบบไหน
ฉันมองดูเธอ แล้วก็คิดว่า
คนอย่างเธอก็น่าจะเป็นคนประเภทที่ชอบอ่านหนังสือ
หรือไม่ก็เป็นคนประเภทที่ว่า มีความเป็นส่วนตัวสูง
เหมือนกันกับฉัน....

ระหว่างความเงียบ..
ฉันนั่งอ่านหนังสือดีไซน์ไปเรื่อยเปื่อย
ส่วนเธอก็นั่งทำรายงาน เรื่องเกี่ยวกับวิชาที่เรียน
วิชาสุนทรีย์ศาสตร์
เป็นวิชาที่น่าสนใจดี
เธอเปิดดูหนังสือพวกผลงานวิจิตรศิลป์
รูปปั้น วัด วิหาร โบสถ์ สถาปัตยกรรมต่าง ๆ
พร้อมกับนั่งเขียนข้อมูลไปด้วยอย่างขะมักเขม่น

ระหว่างความเงียบในห้องสมุด
เราพูดเสียงดังไม่ได้มาก แต่ก็มีอะไรหลายอย่าง
ที่ทำให้เรารู้สึกว่าช่องว่างแคบลง

ฉันลุกไปหยิบหนังสือเล่มหนึ่งให้เธอยืมกลับไปอ่าน
ชื่อหนังสือว่า "โมโม่" เรื่องของหญิงสาวที่ไม่พูดกับใคร
เธอดูจะเป็นเด็กผู้หญิงที่แปลกอยู่สักหน่อย
มันเป็นงานเขียนของ มิคาเอล เอนเด้
เล่มโปรดอีกเล่มหนึ่งของฉัน...

เธอยืมกลับไปอ่านด้วย
ฉันยิ้มและหวังว่าเธอคงจะชอบมันเช่นกัน...