Zomme

ไม่น่าเชื่อว่าผมจะมาถึงที่ตรงนี้....

ก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วโมง ผมอยู่ในกล่องสี่เหลี่ยมขนาดยักษ์
ชีวิตของคนตัวเล็ก ๆ ในตึกที่ทำงานราวกับเครื่องจักรไม่มีบทสนทนาใด ๆ
การประชุมอันเคร่งเครียดเรื่องผลประโยชน์ เรื่องธุรกิจข้ามชาติ
ดูเหมือนทุกอย่างนำพาให้เราทุกคนต้องวิ่งตามอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
แต่แล้วคำพูดของใครบางคนในที่ประชุมก็ทำให้ผมถึงกับฟิวส์ขาด
และเดินอำลาออกมาจากกล่องนั้น

กระโปรงรถยังมีความร้อนหลงเหลืออยู่ เนื่องจากเพิ่งดับได้ไม่นาน
อากาศข้างนอก เปลวแดดร้อนที่เริงร่าอยู่บนท้องถนนอย่างเจิดจ้า
สองข้างทางที่แห้งแล้ง มีแต่ใบไม้และเศษหญ้าแห้ง ชวนให้เราเศร้าโศก
และอดคิดไม่ได้ว่านี่อาจเป็นโศกนาฎกรรมที่เกิดขึ้นกับชาวนาก็เป็นได้

ผมเดินออกมานอกรถ กายกระทบกับแสงแดด
นานแค่ไหนแล้วที่ผมไม่เคยโดนแดดจ้าอย่างนี้
ผมหรี่ตามองทุ่งกว้างกลางแดดจ้าสุดลูกหูลูกตา

"คิดอะไรอยู่?"
" เปล่า "

เสียงเล็กๆ ของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น ทำลายความเงียบ
นก เป็นเด็กข้างบ้าน ที่ผมมักจะหนีบไปไหนต่อไหนเสมอ
เผลอแป๊บเดียว เธอก็กลายเป็นสาวสะพรั่ง
ช่วงขายาว แก้มใสด้วยเลือดฝาดพ้นความสาวมาถึงอายุสิบเจ็ดปี 
จริง ๆ แล้ว ถ้าเธอจะเรียกผมว่าคุณอา ก็ไม่น่าจะผิดนัก
แต่ว่า เธอถูกฝึกให้กลายเป็นเพื่อนเล่นของผมมาตั้งแต่ยังเด็ก
ฉะนั้น เราสองคนจึงกลายเป็นเหมือนหัวหน้ากับลูกสมุนมากกว่า

นก นั่งชันเข่าอยู่ในเบาะหลัง เหงื่อเล็ก ๆ ตรงจมูกเหมือนคนขี้หงุดหงิด
เธออยากจะโดดเรียนอยู่แล้ว กำลังจะออกไปเดินห้างหรือที่ไหนสักแห่ง
และมาเจอผมพอดีตรงหน้าบ้าน
เราจึงได้โอกาสออกเดินทางมาพร้อมกัน

" เบียร์ หน่อยไหมคุณอา จะได้สดชื่น "
เธอยื่นกระป๋องเบียร์เย็นเฉียบออกมาจากกระติกที่แวะซื้อข้างทาง
ผมส่ายหน้าปฎิเสธ เนื่องจากไม่อยากดื่มเบียร์ตอนที่กำลังหงุดหงิด
" อืม..ไม่เอาเหรอ ว้า แย่จัง หนูไม่รู้หรอกนะว่า คุณเป็นอะไร ปัญหาของผู้ใหญ่อาจจะหนักหนา
กว่าเรื่องของวัยรุ่นอยู่แล้ว แต่บางที เป็นวัยรุ่นมันก็เหนื่อยนะ " นกพูดไปเรื่อย ๆ
และนี่เป็นข้อดีของเธอ โดยเฉพาะในเวลาอย่างนี้
" นี่รู้ไหม " นกจรดกระป๋องเบียร์และค่อยๆ จิบทีละนิด
" หนูชอบจิบเบียร์สุด ๆ ในเวลาที่อากาศร้อน ๆ อย่างนี้แหละ
แต่คุณก็รู้ว่าถ้าแม่หนูรู้ หนูก็คงโดนตี
ทำไมนะ...ทำไม แม่ไม่ลองมากินดูบ้าง แม่จะได้รู้ว่ามันอร่อยแค่ไหน"

" แต่ช่างเหอะ หนูชอบเวลาที่หนูได้จิบเบียร์ต่อหน้าคุณที่สุด "
เธอยิ้มเจ้าเล่ห์ จนผมอดสงสัยไม่ได้
" ทำไมล่ะ "
" ไม่รู้ดิ มันเหมือนหนูได้ไถ่บาปมั้ง อยู่ต่อหน้าคุณ หนูจะทำอะไรก็ได้
สูบบุหรี่ ดื่มเหล้า ดื่มเบียร์ "
" แก้ผ้าได้ไหม ?"
" อยากดูไหมล่ะ แก้ได้จริงๆ นะ "  สายตาของเธอเอาจริงเอาจัง จนผมกลัวใจเธอ
" ไม่เอาล่ะ ไม่อยากดู"

แล้วหลังจากนั้นเราทั้งคู่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
ผมยังนั่งนิ่งอยู่ตรงที่เดิม ปล่อยให้ลมเย็น ๆ พัดผ่านไปเรื่อยๆ กับช่วงเวลาที่เคลื่อนไปข้างหน้า
ส่วนนก เธอเดินเข้ามาบอกผมว่าจะไปเดินเล่นสำรวจพื้นที่ใกล้ๆ นี้ 
ผมพยักหน้ารับแล้วมองภาพเธอค่อยๆ เดินห่างออกไป 
สักพักลมเย็นตรงลานหญ้ากว้างก็ได้กล่อมให้ผมหลับไป

ตื่นขึ้นมาอีกที ตะวันเริ่มตกดิน ท้องฟ้าสีเทาๆ มัวและเริ่มโพล้เพล้
ผมลืมตาขึ้นมาและลุกขึ้นมองหานก ผมนอนหลับไปได้ไม่นานนัก
เธอจึงไม่น่าไปไหนได้ไกลมาก นั่งได้สักครู่
นกก็เดินเข้ามาหาผม ตัวเปียกโชก

"ไปเล่นอะไรมา ทำไมเปียกอย่างนี้"
"ฉันเกือบจมน้ำตาย คุณน่ะนอนอยู่ได้" เธอต่อว่าผม พลางสะบัดหัวใส่หน้าผม
หยดน้ำเล็กๆ กระเด็นติดหน้าผม มันเย็นชะมัด

เราสองคนยิ้มให้กัน เพราะผมรู้ทันเธอ
นักว่ายน้ำเหรียญทองทีมโรงเรียนอย่างเธอจะจมน้ำไม่มีวันซะล่ะ
"น้ำที่นี่เย็นสุดๆ น่าเล่นสุดๆ คุณน่ะน่าจะมาเล่นด้วยกัน มัวแต่นอน"
"อยากพักน่ะ ดูสิเปียกหมดแล้ว รถเปื้อนแน่ๆ เพิ่งจะล้าง"
" เอาน่า บ่นเป็นตาแก่ไปได้ รับรองไม่ทำให้เปียก เดี๋ยวก็แห้งแล้วน่า"
"ฮัดชิ้ว" เธอจาม เสียงเล็ก ๆ เหมือนลูกแมว
" เดี๋ยวก็เป็นหวัด คุณป้าจะได้ว่าผม"
"วิ่งแข่งกันสิใครจะไปถึงรถก่อนกัน"
พูดจบเธอก็วิ่งนำผมลิ่วตรงไปที่รถที่จอดอยู่อีกด้านหนึ่ง
ของลานหญ้า
เราสองคนวิ่งไปถึงรถพร้อมๆ กัน
ผมสตาร์ทรถ คาดเข็มขัดนิรภัย

รถกระป๋องคันเก่าทะยานเข้าสู่ตัวเมือง
เพื่อตั้งตัวรับมือกับความวุ่นวายอีกหนหนึ่ง...