ความเกี่ยวพันบางอย่างที่สำคัญเกินกว่าที่เราจะดึงมันออกได้
posted on 11 May 2008 06:40 by somchun in ShortStory
มันคงเป็นเรื่องตลกร้าย ไม่ก็เรื่่องขมขื่นมากเลย
หลังจากที่ฉันซึ่งเป็นลูกสาวเจ้าของร้านขายของชำเป็นฝ่ายบอกพ่อว่า
" ลูกอาจจะไปทำงานที่เทสโก้ โลตัส นะ "
พ่อมองหน้าฉันนิ่งแล้วก็ไม่พูดอะไรอีก
พ่อคงกำลังรู้สึกคับแค้นต่างชาติในเรื่องที่ว่า
นอกจากจะแย่งลูกค้าจากร้านพ่อไปแล้ว
ในที่สุดก็แย่งลูกสาวพ่อไปอีกคน
ร้านของเราเป็นร้านโชว์ห่วย ที่นับวันแทบจะถูกกลืน
และล้มหายตายจากไปจากเมืองไทย
ในวันที่โลตัส บิ๊กซี คาร์ฟู
โผล่เข้ามาทำความรู้จักกับคนไทยอย่างหนาแน่น
ร้านอย่างเราทุนเราไม่เยอะเท่า
เราขายได้ไม่ถูกเท่า
ต้นทุนในการโฆษณามีไม่เท่า
อำนาจรัฐไม่ได้ช่วยเหลือเกื้อกูลให้เราลืมตาอ้าปากได้
และในไม่ช้าพ่ออาจต้องยอมรับความจริงว่า
ร้านแบบนี้ไม่จำเป็นต้องมีอีกแล้ว
ฉันสลดใจอยู่ไม่น้อยที่ต้องบอกพ่อไปอย่างนั้น
มันเหมือนกับการเป็นลูกอกตัญญู
ทั้งๆ ที่เราสามารถช่วยคนอื่นได้
แต่เรากลับไม่สามารถช่วยเหลือครอบครัว
หรืออุ้มชูดูแลธุรกิจที่เลี้ยงเรามาตั้งแต่เล็กจนโตได้
มันเป็นความเศร้าเช่นนั้น
ที่ผ่านมาฉันพยายามที่จะช่วยเหลือเต็มที่แล้ว
แต่มันก็เหมือนไม่เพียงพอ
พลังชีวิตดูหดหายทุกวัน
หัวใจของร้านอ่อนแรงลงทุกวัน
คนเข้าร้านบางตาไม่เหมือนเมื่อก่อน
หลัง ๆ คนหันเข้าไปเดินในห้าง หรือไม่ก็ไฮเปอร์มาร์เก็ต
โลกหันหน้าเข้าหาระบบทุนนิยม
จนคนทำมาหากินในท้องถิ่นอย่างเราก็อยู่ได้ยากเต็มที
ร้านของเรากำลังจะถูกกลืนให้หายไป
ฉันพยายามค้นหาวิธีการดำรงชีพอย่างแสนเข็ญ
ทิ้งงานที่กำลังรุ่งในกรุงเทพ เลือกมาทำงานใกล้ครอบครัว
พยายามที่จะสร้างภาระให้ครอบครัวน้อยที่สุด
ครั้นเมื่อกลับมานั่งเคาะเครื่องคิดเลข
ที่จะหาวิธีเพิ่มจำนวนเงินในกระเป๋า
ก็พบว่า ไม่ง่ายเลยหากอยู่อย่างนี้
และทางออกเท่าที่ฉันจะคิดได้ตอนนั้นก็คือการสมัครงาน
และนี่คือที่มาของเรื่องนี้
มันเหมือนกับฉันได้เดินอยู่ระหว่างรอยต่อของการตัดสินใจ
ระหว่างการเลือก งาน ชีวิต และพ่อ
ในชีวิตพ่ออาจจะเป็นคนใกล้ชิดที่ฉันคุยด้วยน้อยที่สุด
รู้จักกันเหมือนไม่รู้จักกัน ความทรงจำที่เลือนรางก็คือ
พ่อไม่เคยตีฉัน แต่พ่อก็ไม่ค่อยคุยกับฉัน
สิ่งเดียวที่พ่อชอบทำและมีความสุขในตอนนี้
คงเป็นการได้นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์
โปรแกรมบางโปรแกรมต่อเติมชีวิตพ่อได้
พ่อชอบเล่นกับเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ข้างบ้าน
และเธอติดพ่อมาก บางขณะในยามที่มองเธอกับพ่อ
ฉันมักจะนึกถึงตัวเองในตอนที่เป็นเด็ก
วิธีการที่พ่ออุ้มเธอ วิธีการที่พ่อคุยกับเธอ
รูปวาดภาพเหมือนที่พ่อวาดให้เธอ
คำพูดที่พ่อพูดกับเธอ
พ่อคงเล่นกับฉันแบบนี้
แต่เราเลิกเล่นแบบนั้นไปตั้งแต่เมื่อไหร่นะ
จนวันนี้ วันที่ฉันตัดสินใจจะพูดกับพ่อ
ถึงเรื่องชีวิตและการตัดสินใจ
ฉันก็ได้พบอะไรบางอย่าง
ที่ทำให้ต้องล้มเลิกการตัดสินใจของตัวเอง
แล้วหันมาอยู่ข้างพ่อ
สู้...ในฐานะของลูกสาวพ่อ อีกสักครั้ง
5 5
อ่านถึงเรื่องความผูกพันระหว่างลูกสาวกับพ่อ ก็รู้สึกสะท้อนใจ เพราะหันกลับมามองตัวเอง ก็ไม่สนิทกับพ่อแบบนี้เลย แถมพ่อยังสนิทกับเด็กผู้ชายตัวเล็ก ๆ ข้างบ้านมาก พอเด็กชายโตขึ้น ห่างหายไป พ่อก็มาสนิทกับหมาที่บ้านแทน คุยกันเรียกพ่อเรียกลูกเลย ขณธที่ลูกสาวที่อยู่ที่บ้านกับพ่อไม่เคยคุยกันสักประโยคถ้าไม่จำเป็น และยังพูดกันด้วยน้ำเสียงที่หยาบกระด้างอีกด้วย
ถึงจะไม่สนิทกัน แต่ถ้าถึงเวลาต้องตัดสินใจเรื่องที่สำคัณ ก็คงต้องอยู่ข้างครอบครัวแบบนี้ล่ะนะคะ
#1 By ใครสักคนที่บังเอิญผ่านมา.. on 2008-05-11 10:49