Zomme

นักแต่งเรื่องกำลังนั่งนึกถึงหนังสือเล่มหนึ่งที่เขาเคยอ่าน
เรื่อง"โต๊ะก็คือโต๊ะ" เป็นเรื่องสั้นของนักเขียนชาวเยรมัน
ว่าด้วยเรื่องของชายชรา ที่สร้างโลกส่วนตัวของเขาขึ้นมา
ด้วยคำศํพท์ที่เขาเข้าใจแต่เพียงผู้เดียว
เขาคิดว่าโลกนี้ไม่เข้าใจเขา
และเขาก็ไม่เข้าใจโลก
ผู้คนเริ่มคุยกับเขาไม่รู้เรื่อง
และเรื่องก็จบลงว่า ชายชราคนนี้ก็ยังโดดเดี่ยวอยู่เช่นเคย

นักแต่งเรื่องพยักหน้าอย่างเช้าอกเข้าใจชายชรา
โลกนี้ก็เป็นเช่นนั้น
แม้ว่าเขาจะคิดพล็อตเรื่องได้สุดเจ๋งแค่ไหน
แต่ชีวิตประจำวันอันซ้ำซาก ผู้คนก็ยังวนเวียนอยู่ในรูปแบบซ้ำๆ
ทั้งหมดนี้ทำให้นักแต่งเรื่องรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังติดอยู่ในหลุมพราง
ที่มองหาทางออกไม่พบ

นักแต่งเรื่องสร้างเรื่องราวมากมาย
จากความเป็นจริงในชีวิตบ้าง จากจินตนาการบ้าง
เขาจะเฝ้าเพ่งมองชีวิตอย่างเงียบ ๆ
แล้วคิดต่อว่า หลังจากนี้เรื่องราวจะดำเนินต่อไปอย่างไร
และยิ่งคิดมากเท่าไหร่ เขาก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ต่างไปจากชายชรา
เพราะเริ่มไม่มีใครเห็นและเข้าใจในสิ่งที่เขาทำ

"ทำไมแกไม่รู้จักทำมาหากินซะบ้าง วันๆ เอาแต่นั่งเหม่อ นั่งเขียน เพ้อฝัน"
นักแต่งเรื่องได้แต่มอง และไม่โต้ตอบ
เขายังสร้างตัวละครใหม่ๆ ต่อไปอย่างไม่มีจุดสิ้นสุด
เขาจะวางเรื่องราวอันแสนทุกข์ระทมไว้ในโลกความจริง
และล่องลอยไปกับโลกจินตนาการ


นักแต่งเรื่องเริ่มหมกตัวอยู่คนเดียว
และเริ่มไม่มีเพื่อน

โลกของเขาช่างเงียบงัน....