Zomme

" ฝนนี่ ตกเป็นสาย ๆ ดูเหมือนม่านน้ำเลยเนอะ "
" อือ"
" คิดถึงแม่จัง "
" นั่นสิ "

เสียงของนันพูดเหมือนบ่นกับตัวเอง
แต่ก็ดังพอที่ฉันจะได้ยิน
เสียงโต้ตอบของเราสองคนสอดแทรก
ไปกับเสียงสายฝนที่เกิดจากพายุฤดูร้อน
ไอฝนตกกระทบใบหน้าเราทั้งคู่
น้ำฝนในวันนี้ทำให้อากาศเย็นสบาย

ตอนนี้ร้านปิดแล้ว
ฉันกับนัน ออกมานั่งเล่นตรงม้าหินอ่อนที่ตั้งอยู่หน้าบ้าน
เราตัดสินใจไม่เปิดไฟหน้าบ้าน
และเลือกที่จะมานั่งคุยกันตรงหน้าร้านนั่งมองฝนหล่นจากฟ้า

ฉันเปิดบริษัททำงานกราฟิกออกแบบที่นี่ได้สองปีแล้ว
ธุรกิจไม่เล็กไม่ใหญ่แต่พอเลี้ยงตัวเองได้อยู่รอด
ถือว่าดีมากแล้วสำหรับฉันในการทำธุรกิจแบบนี้ที่ต่างจังหวัด
ฉันเช่าห้องแถวเล็กๆ ในทำเลเงียบสงบและเริ่มธุรกิจที่นี่เพียงลำพัง
หลังจากที่ตัดสินใจลาออกจากกรุงเทพและกลับมาทำงานที่บ้านเกิด
กลับมาดูแลแม่และทำงานควบคู่กันไป
แต่แล้วไม่นานแม่ก็จากไป
อย่างไรก็ตาม หลังจากที่แม่จากไป
คนเดียวในครอบครัวที่ยังเหลือก็คือ นัน พี่สาวแท้ๆของฉันเอง

ฝนยังตกต่อเนื่องแรงขึ้นและแรงขึ้นไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
ฉันมองฝ่าสายฝนตรงออกไปยังถนนที่เปียกชื้น
นาน ๆ ครั้งจึงจะมีรถสักคันแล่นผ่านมา
รถแต่ละคันแล่นผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับว่า
หากแล่นช้ากว่านี้มันจะซึมซับความเปียกชื้นไว้ทั้งคัน
ฉันมองรถคันแล้วคันเล่าที่ผ่านไปจนเบื่อ
ฉันจึงหันมามองที่พี่สาวของตัวเอง

นันยังแหงนหน้ามองดูฝนจากฟ้า
ฉันคิดถึงสมัยที่เราเป็นเด็ก ในเวลาที่อากาศเป็นอย่างนี้
เรามักจะชวนกันออกมานั่งตรงชานบ้าน
นันมักจะชวนให้ฉันนับเม็ดฝนจากฟ้า
แต่เราทั้งคู่ก็ไม่เคยนับได้สักหน
นันชอบสายฝนไม่เคยเปลี่ยนแปลง

นันจากเราไปพร้อมสายฝนในวันที่เธอตัดสินใจไปอยู่กับผู้ชายคนหนึ่ง
และเธอก็กลับมาพร้อมสายฝนในวันที่เธอเลิกรา

วันที่นันกลับมาหาฉันที่บ้าน เป็นวันที่แม่เสียไปได้ระยะหนึ่งแล้ว
เธอไม่เคยติดต่อเรากลับมาตั้งแต่ย้ายออกไป
และแล้วในวันที่ฝนตกหนัก
นันก็กลับมาหาฉันที่บริษัทฯ
เธอวางสัมภาระของเธออย่างเงียบสงบ
แล้วนั่งลงตรงโต๊ะหินอ่อนหน้าบ้าน
โดยไม่สนใจสักนิดว่าตัวเองจะเปียกปอนสักแค่ไหน
นันเริ่มต้นเล่าเรื่องของเธอตั้งแต่ต้นจนจบ และร้องไห้
ดูเหมือนว่ารอยแผลที่เธอได้รับมามันลึกจนไม่มีใครสามารถเยียวยาได้
และหลังจากที่เธอเล่าจบ ฉันก็บอกว่า

"พี่นัน อยู่ด้วยกันกับนัทที่นี่นะ"

"ขอดื่มให้กับความล้มเหลวในความรักของเราทั้งคู่"

นันไม่เคยพูดอะไรที่เป็นมงคลจริง ๆ  
ตั้งแต่เกิดจนโตก็ดูเหมือนความรักจะเป็นสิ่งที่เราต้องการที่สุด
และดูเหมือนว่ามันได้ทำลายเราพี่น้องให้หัวใจยับเยินทั้งคู่เช่นกัน
ค่ำคืนที่ยาวนานของวันที่ฉันอกหัก
และเป็นอีกวันที่นันเล่าเรื่องการหย่าขาดจากอดีตสามี
เราสองคนดื่มกันหนัก
เหมือนต้องการที่จะปลดปล่อยทุกสิ่งทุกอย่างออกไป

และเมื่อตื่นเช้า นันยื่นชาร้อนให้ฉันหนึ่งแก้ว พร้อมกับบอกว่า
"ฉันจะเลิกเหล้าเหมือนที่จะเลิกรักผู้ชายนั่นแหละ"

ผู้หญิงวัยสามสิบไม่คิดเรื่องความรักอีกแล้ว จริง ๆ หรือ ฉันครุ่นคิด

จนวันนี้ วันที่ฝนพรำอีกครั้งหนึ่ง..
ดูเหมือนว่าผู้หญิงคนสวยของฉัน
จะลืมคำพูดที่เคยพูดในวันนั้นจนหมดสิ้น
คำพูดที่ว่าจะเลิกรักใคร หรือไม่สนใจความรักอีก
หลังจากการเดินเข้ามาของใครคนหนึ่ง

ที่ฉันพูดได้เต็มปากขนาดนี้ นั่นเพราะ
ตอนนี้ฉันได้เห็นแววตาซุกซน แววตาแห่งความฝัน
ส่องประกายอีกครั้ง ท่ามกลางสายฝนในค่ำคืนนี้
บางทีอาจเป็นการดี ที่เธอได้ตกหลุมรักอีกครั้ง

ฉันลอบมองนันเงียบ ๆ  และได้แต่เอาใจช่วยเธอ
พร้อมกับให้กำลังใจตัวเองที่จะได้พบเจอความรัก
หรือใครสักคนที่รอคอยฉันอยู่
ด้วยความหวัง...

ท่ามกลางสายฝน...

edit @ 1 May 2008 20:56:30 by Zomme

edit @ 2 May 2008 06:06:30 by Zomme