Zomme

"ถ้าไม่มีกันแล้วเราจะอยู่กันยังไง"
"อืม ไม่รู้สิ"

เธอยังเป่าฟองสบู่อยู่อย่างนั้น
ไม่มีทีท่าว่าจะเบื่อเลย
ในขณะที่คนข้าง ๆ กำลังหน้างอ
มีเพียงความเงียบ คั่นระหว่างคนสองคน
เวลายังเดินต่อไปเรือ่ยๆ
ฟองใสล่องลอยกลางอากาศ

"สวยดีเนอะ"
"ไม่เห็นสวยเลย เดี๋ยวก็แตก"

เผลอแป๊บเดียว ฟองสบู่ก็แตกเป๊าะกลางอากาศ
เธอพยายามเป่าฟองให้มากขึ้น
ไม่อยากให้มันหายไป
แต่ยิ่งตั้งใจเท่าไหร่ ก็ไม่มีทีท่าว่าจะเอาชนะสายลมได้
จนในที่สุดคนข้างเธอก็เดินจากไป

เธอเลิกเป่าฟองสบู่
และมองเขาจนลับสายตา
ฟองสบู่ไร้ความหมายทันทีเมื่อไม่มีเขา
จริงแล้วเธอคิดเพียงว่าวิธีนี้จะเป็นวิธีที่จะทำให้เค้ามีความสุขได้
แต่เธอคิดผิด
ความหวานหอมหมดลงแล้ว เธอเพิ่งรู้ตัว
มันอยู่ได้ไม่นานหรอก

ฟองสบู่เอย ดอกไม้เอย พื้นดินที่เปียกน้ำเอย
หรือแม้แต่ความรัก
ล้วนไม่ยั่งยืน
และมันก็พร้อมจะจากลา
อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

บอบบาง - สี่เต่าเธอ
 
ถ้าหากเราหลับตาไป แล้วหมดลมหายใจ เพียงเท่านั้น
ไม่ต่างไปจากใครๆ ที่พบและเจอความตายได้ทุกโอกาส

เหนื่อยกับการดิ้นรนทุกๆ อย่าง
เมื่อดูๆ ไป ชีวิตก็มีความบอบบาง บอบบาง

ให้เราศรัทธากับสิ่งไหน ปักใจได้เท่าไหร่
ในเมื่อทุกอย่างก็ล้วนมีความบอบบาง

ให้เราชื่นชมกับรักได้นานสักเท่าไหร่
ในเมื่อหัวใจของฉันก็ยังบอบบาง บอบบาง

กับสิ่งที่ผูกพันใจ ยังหมดความหมายไปไม่เหลือวันเก่าๆ
ที่เหนี่ยวที่เคยยึดไว้ ก็ยังจะหายไปในพริบตา

เจ็บที่ยังทุ่มเททุกๆ อย่าง ทั้ังๆ ที่ใจก็รู้ว่ามันบอบบาง บอบบาง
ช่างบอบบาง...ถ้าหากเราหลับตาไป แล้วหมดลมหายใจ เพียงเท่านั้น
 

edit @ 11 Mar 2008 07:53:55 by Zomme