Zomme

ขอดื่มให้แก่ความไม่แน่นอน
แด่ความถาโถมของความรู้สึก
การเดินทางอย่างเชื่องช้า
ในโลกที่คาดหวังอะไรไม่ค่อยจะได้
มีสิทธิ์ด้วยเหรอที่จะคาดหวัง

ชีวิตน้อยๆ อยู่ในกำมือเธอ
ทำไมเธอต้องไปกำ หรือแบกด้วย
ความรักมันก็แค่นั้นแหละ
ตอนนี้เธอเริ่มติดกับดักของมันเข้าแล้วสิ

รู้ไหม..พอคิดว่าเราอาจถูกทรยศ
ความรู้สึกทั้งมวลก็ทำเอาทนไม่ได้
ถ้าจะรักอย่างตั้งมั่นต้องเชื่อใจ
แต่ทำไมทำได้แต่ท่อง
บททดสอบแห่งความเชื่อใจ
ทำไมทำได้ยากเย็น



ฉันร้อนรน แต่ก็คงไม่ยุติธรรม
หากว่าอีกฝ่ายไม่ได้คิดทรยศ
ทั้งหมดก็เป็นความรู้สึกที่เราคิดไปเอง

ถ้าเราอยู่ด้วยกัน
เราจับมือกัน มองหน้ากัน
แล้วพูดว่า ไม่หรอก เราจะเชื่อใจกัน
เรื่องทุกอย่างมันก็จบลงง่าย ๆ
แต่ตอนนี้ความมั่นใจมันจางลงทุกที

ความรักที่ห่างไกล
มันต้องใช้ความพยายามขนาดนี้เลยเหรอ
ฉันทนไหวหรือเปล่า

ฉันส่งข้อความไถ่ถาม
แต่ฉันก็รู้ว่าฉันก็ได้พบแต่ความว่างเปล่า
ไม่มีคำตอบหรอก
มีแต่ความคาดเดา

ลืมตาตื่นมาในโลกที่ว่างเปล่า
บางทีเราอาจเหมาะที่จะร้องเพลงคนเดียว
เพราะเพลงบางเพลงร้องสองคน
เพลงเพราะจัง แต่จังหวะไม่ลงตัว

ถ้าเรามองเห็นโลกต่างกัน
ทางเดียวที่เหลืออยู่ได้นั้น
มันก็ต้องจบ

ยอมรับเถอะว่า..รักเรามันไปสุดท่างแล้ว
ถึงจะดึงดันต่อไป
มันก็เสียใจ

ฉันเข้าใจแล้ว จริง ๆ ว่า
บางทีการเดินแยกจากกัน
มันไม่ใช่เพราะเราไม่รักกัน
หรือการบอกลา มีเหตุผลมากกว่าการทรยศ
แต่มันมีหลายสิ่งหลายอย่างที่มากกว่านั้น

โลกของความรักไม่ได้มีไว้สำหรับ
คนคิดมาก

edit @ 4 Jan 2008 07:37:16 by Zomme