เมื่อเธอเขียน
posted on 01 Jan 2008 19:03 by somchun in JustTelling
เธอ เธอรู้อะไรไหม
บางทีความอ่อนไหวซ่อนอยู่ในเงาเหงา
เงาของเราที่เกิดในวันที่แดดจ้า
เงาที่แจ่มชัด
เหมือนความสนุกสนานที่รายล้อมตัวเรา
ฉันเหงา...
หลายวันมานี้ ในยามที่โลกเคลื่อนไม่หยุด
ฉันหลับตาอยากให้โลกหยุด
เพื่อว่า ฉันจะได้เดินทาง
เดินออกไปหาเธอ
ไม่ต้องสนใจใคร ไม่ต้องสนใจโลก
เธออยู่ในทุกอย่าง
เธออยู่ในสายลม อากาศ เสียงเพลง
เสียงโทรศัพท์ ลายมือ ประโยค
เคลื่อนไหว โยกย้ายไปพร้อมกับฉัน
บดบังความเหงา ด้วยเส้นทางแห่งรัก
ที่ทอดยาว โปรยปราย....
ประกายพลุหลากสี
สวยงามแล้วจางหาย
ลูกแล้วลูกเล่า
ถูกจุดขึ้นมา
ประกายเจิดจ้า จนอยากเอามือคว้า
เผื่อว่าจะได้เก็บความสวยงามนี้
ให้เธอได้ชื่นชม
เงาทับเงา
กลายเป็นเส้นดำที่เข้มชัด
ฉันมองเห็นสีดำ
ทว่าอยากให้เธอมองเห็นเป็นสีอื่น
ด้วยว่าไม่อยากให้เธอเหงาหรืออ่อนไหว
เหมือนเช่นฉัน
เปิดกวีบทเก่า ที่เขียนด้วยลายมือตัวเอง
ด้วยสายตาของคนแปลกหน้า
ดูเหมือนว่า
ฉันไม่ได้ขีดเขียนเรื่องเหล่านี้ด้วยตนเอง
มันเหมือนเป็นคนอีกคนหนึ่งที่อยู่ในร่างฉัน
คนเข้มแข็งทำไมเขียนกลอนได้อ่อนไหวนัก
รักหรอกหรือที่บรรจงเขียน
ประกายตา น้ำเสียง สัมผัส
ชัดเจน แจ่มชัด รอการค้นหา
เหมือนทำนองไร้เนื้อร้อง
เหมือนสมุดว่างเปล่า
เหมือนเก้าที่รอคนมานั่ง
แท้จริงแล้วความเหงาทำให้เป็นเช่นนั้น...
เธอ เธอรู้อะไรไหม
บางทีความอ่อนไหวซ่อนอยู่ในเงาเหงา
แม้ว่าตอนนี้ความมืดมิดจะทำให้มองไม่เห็นแม้เงา
แต่ใจฉันยังมีเงาวูบไหว
edit @ 1 Jan 2008 19:20:45 by Zomme