ฉันชอบความมืดตรงที่มันมิดชิด
มันซ่อนความจริงทั้งสิ่งถูกสิ่งผิด
ไม่ต้องรับผิดชอบต่อขอบเขตความคิด
ความสวยของดาวก็เหมือนเอากาวแปะติด
ใจฉันถูกกลืนโดยกลางคืนของชีวิต
จากหนึ่งในเรื่องสั้น กระทบไหล่เขา-ปราบดา หยุ่น
มีหลายหนที่ฉันสงสัยและกังวลใจต่อความมืดมิด
ตั้งแต่เด็กๆ จนถึงตราบนี้
ฉันก็ยังไม่สามารถที่จะหยุดพิศวงกับความอับแสงได้
แม้ความหวาดกลัวได้แปรเปลี่ยนมาเป็นความรู้สึกเฉยเมย
ไม่ยินดียินร้ายกับมันแล้วก็ตาม
แต่ก็ยังปฎิเสธไม่ได้ว่า ตัวเองได้คลายกังวลใจแล้ว
ความมืดซ่อนได้ทุกสิ่งทุกอย่างก็จริง ทว่าใจเรากลับไม่เคยเร้นหลบได้
ฉันจึงมักมองเห็นความรู้สึกได้แจ่มชัดทุกครั้งที่หลบอยู่ในความมืดดำ
ที่แม้จะมืดมิดสักเท่าไหร่
เราก็ยังแอบมองเห็นความรู้สึกที่เล็ดลอดออกมาจากสายตา
มีบางจังหวะของช่วงชีวิตที่ความมืดเป็นเหมือนความโรแมนติกที่ซุกซ่อนอยู่
เราอยากดึงม่านปิดบังชีวิตบางตอนให้ดิ่งเข้าสู่ความฝัน
เต้นรำกับความมืดนั้น ไม่ต้องสนใจความเป็นไป ลืมอดีต ไม่ต้องคิดถึงอนาคต
เวลาเดินไปพร้อมกับความมั่นคงในกำมือที่เราเป็นเจ้าของ
เปลือกตาแห่งรัตติกาลคลี่คลุมและโอบกอดเราไว้อย่างทะนุถนอม
ช่วงขณะนั้นความมืดเป็นเหมือนขนมหวาน
ในอีกหนึ่งมุมที่มีความมืดครอบครอง
มีบางรอยน้ำตากำลังจะเหือดหาย แล้วก็กลับรื้นขึ้นมาใหม่
ดูเหมือนว่าค่ำนี้ความมืดยาวนานเกินกว่าจะข้ามผ่าน
สิ่งต่างๆ ดูทับถมทำให้เราเหนื่อยล้ามากมาย
โลกนี้ทำให้รู้สึกหม่นหมองได้ถึงเพียงนั้น
ฉันรู้สึกเหมือนมีใครเอาห่วงมาคล้องที่คอ
และลากจูงเราไปโดยที่เราไม่มีเรี่ยวแรงต้านทาน
ห่วงที่มานั้นดึงเราไปในที่มืดสุดมืด ไม่มีผู้ใดจะช่วยเราได้เลย
ส่วนผสมของชีวิตบางคนก็ขื่นขมเช่นนี้
ในวันที่หัวใจแกว่งไปกับบริบทของคำพูด
ฉันรู้สึกเหนื่อยล้า ขลาดกลัวกับสิ่งที่ได้ยินและติดค้างในใจ
ถ้าเรารักตัวเอง เราจะรู้และสามารถควบคุมทุกอย่างได้
แต่ถ้าเรารักคนอื่น เราไม่สามารถควบคุมคนอื่นให้เดินไปตามใจเราได้
เพราะอิสระทางความคิดกันทั้งนั้นในโลกใบนี้
บางหนชีวิตของเราเดินอยู่ในที่สว่าง
ตัวเราเป็นจุดศูนย์กลาง ผู้คนคนอื่นเป็นเพียงบริบทของประโยค
เรากำลังรอคอยคนที่จะมาอยู่เป็นจุดเดียวกันกับเราอีกครั้ง
ดูเหมือนว่าในระหว่างทางไกลความมืดได้ครอบครองใจ
แม้สว่างแค่ไหนแต่จุดมืดในหัวใจก็ยังเด่นชัด
edit @ 2007/10/02 21:08:42
มันซ่อนความจริงทั้งสิ่งถูกสิ่งผิด
ไม่ต้องรับผิดชอบต่อขอบเขตความคิด
ความสวยของดาวก็เหมือนเอากาวแปะติด
ใจฉันถูกกลืนโดยกลางคืนของชีวิต
จากหนึ่งในเรื่องสั้น กระทบไหล่เขา-ปราบดา หยุ่น
มีหลายหนที่ฉันสงสัยและกังวลใจต่อความมืดมิด
ตั้งแต่เด็กๆ จนถึงตราบนี้
ฉันก็ยังไม่สามารถที่จะหยุดพิศวงกับความอับแสงได้
แม้ความหวาดกลัวได้แปรเปลี่ยนมาเป็นความรู้สึกเฉยเมย
ไม่ยินดียินร้ายกับมันแล้วก็ตาม
แต่ก็ยังปฎิเสธไม่ได้ว่า ตัวเองได้คลายกังวลใจแล้ว
ความมืดซ่อนได้ทุกสิ่งทุกอย่างก็จริง ทว่าใจเรากลับไม่เคยเร้นหลบได้
ฉันจึงมักมองเห็นความรู้สึกได้แจ่มชัดทุกครั้งที่หลบอยู่ในความมืดดำ
ที่แม้จะมืดมิดสักเท่าไหร่
เราก็ยังแอบมองเห็นความรู้สึกที่เล็ดลอดออกมาจากสายตา
มีบางจังหวะของช่วงชีวิตที่ความมืดเป็นเหมือนความโรแมนติกที่ซุกซ่อนอยู่
เราอยากดึงม่านปิดบังชีวิตบางตอนให้ดิ่งเข้าสู่ความฝัน
เต้นรำกับความมืดนั้น ไม่ต้องสนใจความเป็นไป ลืมอดีต ไม่ต้องคิดถึงอนาคต
เวลาเดินไปพร้อมกับความมั่นคงในกำมือที่เราเป็นเจ้าของ
เปลือกตาแห่งรัตติกาลคลี่คลุมและโอบกอดเราไว้อย่างทะนุถนอม
ช่วงขณะนั้นความมืดเป็นเหมือนขนมหวาน
ในอีกหนึ่งมุมที่มีความมืดครอบครอง
มีบางรอยน้ำตากำลังจะเหือดหาย แล้วก็กลับรื้นขึ้นมาใหม่
ดูเหมือนว่าค่ำนี้ความมืดยาวนานเกินกว่าจะข้ามผ่าน
สิ่งต่างๆ ดูทับถมทำให้เราเหนื่อยล้ามากมาย
โลกนี้ทำให้รู้สึกหม่นหมองได้ถึงเพียงนั้น
ฉันรู้สึกเหมือนมีใครเอาห่วงมาคล้องที่คอ
และลากจูงเราไปโดยที่เราไม่มีเรี่ยวแรงต้านทาน
ห่วงที่มานั้นดึงเราไปในที่มืดสุดมืด ไม่มีผู้ใดจะช่วยเราได้เลย
ส่วนผสมของชีวิตบางคนก็ขื่นขมเช่นนี้
ในวันที่หัวใจแกว่งไปกับบริบทของคำพูด
ฉันรู้สึกเหนื่อยล้า ขลาดกลัวกับสิ่งที่ได้ยินและติดค้างในใจ
ถ้าเรารักตัวเอง เราจะรู้และสามารถควบคุมทุกอย่างได้
แต่ถ้าเรารักคนอื่น เราไม่สามารถควบคุมคนอื่นให้เดินไปตามใจเราได้
เพราะอิสระทางความคิดกันทั้งนั้นในโลกใบนี้
บางหนชีวิตของเราเดินอยู่ในที่สว่าง
ตัวเราเป็นจุดศูนย์กลาง ผู้คนคนอื่นเป็นเพียงบริบทของประโยค
เรากำลังรอคอยคนที่จะมาอยู่เป็นจุดเดียวกันกับเราอีกครั้ง
ดูเหมือนว่าในระหว่างทางไกลความมืดได้ครอบครองใจ
แม้สว่างแค่ไหนแต่จุดมืดในหัวใจก็ยังเด่นชัด
edit @ 2007/10/02 21:08:42