Zomme

อันเนื่องมาจากวันที่คิดคำนึงถึงความรักครั้งเก่า

สีเทาหม่นแห่งความสับสน ความไม่เข้าใจหวนกลับมาให้เราระลึก
เราไม่กล้าก้าวผ่านเส้นบาง ๆ ระหว่างคำว่าเพื่อน
ทั้งที่ก็รู้ว่าในยามที่มองตา ในยามที่มือแตะกัน หรือในยามที่เราเดินไปด้วยกัน
ความรู้สึกมันแตกต่างกว่าคนอื่นๆ

เพียงแต่เราละมันไว้ในฐานที่เข้าใจ

ไข่ย้อยบอกดากานดาว่า เขาจะหยุดเขียนจดหมาย
และนี่จะเป็นจดหมายฉบับสุดท้ายที่เขาจะเขียนถึงเธอ
หลังจากพระอาทิตย์ขึ้นในวันถัดไปเขาจะไม่เขียนอะไรอีก
และจะเดินทางต่อไป ไปในที่ที่เวลาไม่เดินถอยหลัง
ไข่ย้อยเลือกที่จะเดินหน้าต่อไป..

ใช่ชีวิตก็เป็นเช่นนั้น ไม่เพียงแต่เฉพาะไข่ย้อยเท่านั้น
เพราะเมื่อเราเติบโต หลายสิ่งหลายอย่างที่เราเคยมองว่ามันหนักหนา
ก็เปลี่ยนแปลงไปเรื่องอดีตบางลงจนเราแตะต้องไม่ได้
เราเก็บมันไว้ครุ่นคิดในเวลาที่อยู่คนเดียว
ทั้งอดีตที่ขมขื่นและอดีตที่เป็นสุข
ทั้งคู่ทำให้ชีวิตของเรามีเรื่องราวนี่อาจเป็นข้อดีของอดีต

ดากานดา แปลว่า หญิงอันเป็นที่รัก

วันนี้ดากานดาอาจกำลังนั่งคิดถึงคืนวันเก่าๆ ของไข่ย้อยด้วยความคิดถึง
ความรักจืดจางลงหรือ ไม่เลย มิตรภาพเข้มข้นกว่านั้น
เพียงแต่ว่า การติดต่อหรือการสื่อสารระหว่างทั้งคู่อาจจะน้อยลงจนเลือนหาย
หลายขณะดากานดาอาจวิตกกังวลเมื่อคิดว่า
ห้วงเวลาเก่า ๆ ไม่มีทางหวนกลับ
และเธอก็เป็นแค่ช่วงเวลาเก่า ๆ เป็นคนพิเศษของอดีตในชีวิตคนคนหนึ่งเท่านั้น

เรื่องซ้อนมอเตอร์ไซด์ เรื่องไปกินข้าวด้วยกัน ไปเที่ยวด้วยกัน
นั่งอ่านหนังสือด้วยกัน พูดคุยกัน ดูหนังด้วยกัน
เป็นแค่ความฝันในวัยหวาน วัยที่ไร้หน้าที่รับผิดชอบ
และอาจเป็นไปได้ว่า เมื่อทั้งคู่พบกันอีกครั้ง
คนสองคนอาจมองกันด้วยสายตาของคนแปลกหน้า

ม่านหมอกแห่งความคลุมเครือได้พัดจากไป
ไม่มีความไม่ชัดเจนอีกต่อไป
จากนี้มีเพียงความชัดเจนที่แสนหวานกับความทรงจำที่ลอยอ้อยอิ่งกลางอากาศ

จะดีแค่ไหน ถ้าตอนนั้น เราไม่ละมันเอาไว้ในฐานที่เข้าใจ
แล้วทำอะไรต่อมิอะไรให้ชัดเจน...

- เพื่อนสนิท -