Zomme

ฉันไม่รู้เหตุผลของรอยแผลแดงเป็นปื้นนั้น
แววตาแจ่มใสของเธอยังเหมือนเดิม
ไม่มีทีท่าตื่นตระหนกตกใจกับเรื่องราวต่าง ๆ นั้นอีก มันเป็นเช่นนั้น...

เสียงแก้วแตกดังมาจากหลังครัว
เสียงเอะอะโวยวายของเด็กและผู้ใหญ่สองคนดังอื้ออึง
ที่มาแห่งความรู้สึกที่ไม่สู้ดีแผ่กระจายเต็มอณู

เด็กบอกว่าเธอต้องการจะเอื้อมมือหยิบแก้วหวังจะช่วยงาน
แต่แก้วดันลื่นหลุดจากมือ
ผู้ใหญ่ผู้เป็นพ่อ ทั้งกลัวว่าแก้วจะบาดมือ ทั้งเสียดายแก้วสวย
สิ่งที่พ่อทำคือการดุเด็กด้วยเสียงดังอื้ออึง

ดูเหมือนว่าเรื่องเรื่องนี้จะไม่สามารถยุติลงได้อย่างง่ายดาย
เด็กน้อย เสียใจ ร้องไห้ เธอคิดว่าพ่อไม่เคยเข้าใจเธอ
และเธอไม่เคยเข้าใจพ่อ
พ่อของเธอเว้นระยะความห่างไกลไว้กับเธออยู่เสมอ
เหมือนเป็นวัตถุบางชิ้นที่มองเห็นได้จากที่ไกล

เด็กน้อยเติบโตมาเป็นผู้ใหญ่
เธอไม่มั่นใจ ไม่เชื่ออะไรในความเป็นเอกภาพ
เธอไม่เชื่อว่าจะมีใครเข้าใจเธอได้อีก
เสียงดุ เสียงตะโกน เสียดแทงใจเธอไม่เคยคลาย
ภาพวัยเยาว์ เสียงร้องไห้ เสียงทะเลาะปรากฏท่ามกลางความมืดมิด

สถาบันแห่งแรกในชีวิตกลายเป็นสถานที่ที่สร้างปมหลังบางประการแก่เรา
และมันเป็นเช่นนั้น จนทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งไม่มั่นใจ ในเรื่องใดอีกแล้ว
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องหน้าที่ ความรับผิดชอบ เส้นทางชีวิต ความรัก
สิ่งเดียวที่เธอปรารถนาในตอนนี้ คือ...

การหายตัว....